۱۰ نکته طلایی
افزایش طول عمر
پروتز زانو و لگن

کیفیت استخوان اطراف پروتز در پایداری مفصل و خطر شکستگی اطراف آن اهمیت دارد. سن بالا، سابقه شکستگی با ضربه خفیف، مصرف طولانی کورتون و سایر عوامل خطر، می‌توانند ارزیابی دقیق‌تر را ضروری کنند. سنجش تراکم استخوان (DXA) و فاصله تکرار آن بر اساس شرایط بیمار و نتیجه درمان تعیین می‌شود؛ انجام سالانه آن برای همه یک توصیه عمومی نیست. داروهایی مانند بیس‌فسفونات‌ها ممکن است در بیماران منتخب مفید باشند، اما انتخاب دارو، عملکرد کلیه، سطح کلسیم، سلامت دهان و زمان درمان باید بررسی شوند. هیچ تزریق یا مکملی به‌تنهایی دوام پروتز را تضمین نمی‌کند.

پشتوانه و محدودیت شواهد: مرور روایی ۲۰۲۴، ارتباط پوکی استخوان با شکستگی اطراف پروتز و افزایش جراحی مجدد را شرح می‌دهد؛ شواهد مربوط به بهترین دارو و زمان درمان هنوز محدود است. [۶]

تقویت عضله چهارسر ران، عضلات لگن و تمرین تعادل، به راه رفتن، برخاستن از صندلی و کاهش احتمال زمین خوردن کمک می‌کند. پیاده‌روی جای همه تمرین‌های توان‌بخشی را نمی‌گیرد. شدت و دامنه حرکت باید با مرحله بهبود، درد و وضعیت زخم هماهنگ باشند؛ هدف، تمرین قابل‌تحمل است، نه تحمل درد شدید. ضعف جدید پا، بی‌حسی یا افتادگی پا نیاز به ارزیابی دارد و نباید صرفاً به کم‌تحرکی نسبت داده شود. وجود تنگی کانال نخاعی نیز به معنی نیاز قطعی به جراحی ستون فقرات نیست. اثر تمرین بر عملکرد روشن‌تر از اثر مستقیم آن بر افزایش چند سال مشخص به عمر پروتز است.

پشتوانه و محدودیت شواهد: راهنمای AAOS بر ادامه تمرین‌های تجویزشده و بازگشت تدریجی به فعالیت تأکید دارد. [۲]

وزن بیشتر می‌تواند بار وارد بر مفصل مصنوعی را افزایش دهد. چاقی همچنین با افزایش خطر برخی عوارض، به‌ویژه عفونت و جراحی مجدد، همراه است. کاهش وزن باید همراه حفظ عضله و دریافت کافی پروتئین باشد؛ رژیم سخت در دوران ترمیم ممکن است به سوءتغذیه منجر شود. عدد ترازو تنها معیار سلامت یا موفقیت عمل نیست و هیچ عدد واحدی برای همه بیماران مناسب نیست. اگر پیش از عمل هستید، درباره خطرهای شخصی و زمان مناسب جراحی تصمیم مشترک بگیرید؛ اگر عمل کرده‌اید، بر عادت‌های پایدار تمرکز کنید. مطالعات مشاهده‌ای ارتباط چاقی و عوارض را نشان می‌دهند، نه تضمین افزایش طول عمر پروتز با هر مقدار مشخص کاهش وزن.

پشتوانه و محدودیت شواهد: در مطالعه رجیستری استرالیا روی ۱۴۱٬۶۷۳ تعویض مفصل زانو، چاقی با افزایش خطر برخی انواع جراحی مجدد همراه بود. [۴]

استراحت طولانی راه محافظت از پروتز نیست. پیاده‌روی، دوچرخه ثابت با ارتفاع زین و مقاومت مناسب، و شنا پس از ترمیم کامل زخم و اجازه پزشک، معمولاً گزینه‌های مناسبی هستند. منع کلی دوچرخه ثابت یا تردمیل با راهنمای عمومی توان‌بخشی سازگار نیست؛ شدت، تعادل، خطر افتادن و پاسخ بدن اهمیت دارند. دویدن، پرش‌های تکراری، ورزش برخوردی و حمل بار سنگین را پیش از شروع با جراح مطرح کنید. افزایش واضح درد یا ورم پس از فعالیت، علامتی برای کاهش شدت و مشورت است. درباره بازگشت به ورزش‌های پرفشار هنوز عدم‌قطعیت وجود دارد و تصمیم باید فردی باشد.

پشتوانه و محدودیت شواهد: AAOS فعالیت‌های کم‌ضربه مانند دوچرخه‌سواری و شنا را بر فعالیت‌های پرضربه ترجیح می‌دهد. [۲]

افتادن می‌تواند به شکستگی استخوان اطراف پروتز منجر شود. صندلی پایدار با ارتفاع مناسب، دستگیره حمام، مسیر روشن و وسیله کمک‌حرکتی تجویزشده، به‌ویژه اوایل بهبود، مفیدند. توالت فرنگی یا ارتفاع‌دهنده توالت می‌تواند نشستن و برخاستن را آسان‌تر کند. نماز روی صندلی یا استفاده از تخت در صورت درد یا محدودیت حرکت کمک‌کننده است. زانو زدن، پله و نشستن روی زمین برای همه بیماران تا پایان عمر ممنوع نیست؛ توان عضله، تعادل، نوع عمل و نظر جراح تعیین‌کننده‌اند. محدودیت‌های تعویض مفصل لگن نیز بسته به روش جراحی و شرایط بیمار متفاوت‌اند و نباید از توصیه زانو به لگن تعمیم داده شوند.

پشتوانه و محدودیت شواهد: راهنمای آماده‌سازی منزل AAOS، جمع کردن فرش‌های لغزنده و استفاده از صندلی و تجهیزات حمام مناسب را توصیه می‌کند. [۲]

دخانیات می‌توانند خون‌رسانی و ترمیم زخم را مختل کنند و با افزایش عفونت پروتز، شل‌شدگی و نیاز به جراحی مجدد همراه‌اند. قلیان جایگزین بی‌خطر سیگار نیست. ترک پیش از جراحی و ادامه پرهیز پس از آن اهمیت دارد؛ اگر عمل کرده‌اید نیز برای ترک دیر نشده است. درباره روش‌های ترک، حمایت رفتاری و داروهای مناسب با پزشک صحبت کنید. مدت مناسب قطع مصرف پیش از عمل و نحوه استفاده از فرآورده‌های جایگزین نیکوتین باید در برنامه فردی مشخص شود. از سرزنش بیمار پرهیز کنید؛ برنامه عملی و حمایت خانواده احتمال موفقیت ترک را بیشتر می‌کند.

پشتوانه و محدودیت شواهد: فراتحلیل ۴۰ مطالعه در سال ۲۰۲۲، سیگار را با افزایش عوارض زخم و عفونت پس از تعویض مفصل زانو و لگن مرتبط دانست؛ بیشتر شواهد مشاهده‌ای هستند. [۵]

ترمیم زخم و حفظ عضله به انرژی و پروتئین کافی نیاز دارند. تخم‌مرغ، لبنیات، حبوبات، ماهی یا گوشت، همراه سبزی و میوه و غلات مناسب، می‌توانند بخشی از برنامه متنوع غذایی باشند. نیاز افراد مبتلا به بیماری کلیه یا سایر بیماری‌ها متفاوت است. دریافت کافی کلسیم و ویتامین D مهم است، اما دوز بالای مکمل برای همه لازم یا بی‌خطر نیست. کاهش اشتها، کاهش وزن ناخواسته یا ضعف مداوم را گزارش کنید. مکمل تبلیغاتی یا غذایی وجود ندارد که به‌تنهایی عمر پروتز را تضمین کند. مصرف هر مکمل را، به‌ویژه همراه داروهای ضدانعقاد، با پزشک هماهنگ کنید.

پشتوانه و محدودیت شواهد: تغذیه و سلامت استخوان بخشی از مراقبت پس از عمل‌اند؛ تعیین مقدار مکمل به رژیم غذایی، آزمایش‌ها و بیماری‌های همراه وابسته است. [۲]، [۶]

کنترل مناسب قند خون، رسیدگی به کم‌خونی و مشکلات تغذیه، و هماهنگی درمان بیماری‌های التهابی، بخشی از کاهش خطر عوارض‌اند. هدف قند خون یا HbA1c باید برای هر بیمار تعیین شود و یک عدد ثابت برای همه مناسب نیست. داروهای روماتولوژی، کورتون و داروهای ضدانعقاد ممکن است در اطراف زمان عمل نیاز به تنظیم داشته باشند؛ قطع خودسرانه آن‌ها می‌تواند خطرناک باشد. کلسیم به‌تنهایی تمام اثرات کورتون بر استخوان را خنثی نمی‌کند. در صورت مصرف طولانی کورتون، ارزیابی خطر شکستگی و برنامه محافظت از استخوان را با پزشک مطرح کنید.

پشتوانه و محدودیت شواهد: این اقدامات برای کاهش خطر و بهبود مراقبت هستند؛ کنترل یک بیماری به معنی تضمین جلوگیری از عفونت یا شکست پروتز نیست. [۲]، [۶]

عفونت پروتز ممکن است زود یا سال‌ها پس از جراحی رخ دهد. مراقبت صحیح از زخم، بهداشت دهان و درمان عفونت‌های تشخیص‌داده‌شده اهمیت دارند. هر عفونت ساده‌ای الزاماً به پروتز منتقل نمی‌شود و درمان عفونت پروتز نیز همیشه به معنی خارج کردن آن در دو مرحله نیست؛ زمان شروع، نوع میکروب و وضعیت ایمپلنت در انتخاب درمان نقش دارند. طبق راهنمای ADA، صرف داشتن پروتز معمولاً دلیل مصرف آنتی‌بیوتیک پیش از دندان‌پزشکی نیست. در بیماران دارای شرایط ویژه، تصمیم باید با مشارکت دندان‌پزشک و جراح گرفته شود. برای کولونوسکوپی و سایر اقدامات نیز نسخه همگانی آنتی‌بیوتیک وجود ندارد. آنتی‌بیوتیک خودسرانه می‌تواند تشخیص را دشوار و مقاومت میکروبی ایجاد کند.

پشتوانه و محدودیت شواهد: ADA مصرف روتین آنتی‌بیوتیک قبل از اقدامات دندان‌پزشکی را برای اغلب دارندگان پروتز توصیه نمی‌کند؛ استثناها نیازمند تصمیم مشترک‌اند. [۳]، [۲]

پیش از عمل، درباره تجربه جراح در شرایط مشابه، دلایل انتخاب نوع پروتز و روش تثبیت، مراقبت پس از عمل و دسترسی به تیم درمان سؤال کنید. برند، روش کم‌تهاجمی یا ابزار پیشرفته به‌تنهایی بهترین نتیجه را تضمین نمی‌کند. پس از عمل، پیگیری دوره‌ای بر اساس نظر جراح، حتی در نبود درد، به ارزیابی تغییرات احتمالی کمک می‌کند. زمان دقیق معاینه و عکس برای همه یکسان نیست. درد جدید، احساس ناپایداری یا افت عملکرد باید بررسی شود. اگر پروتز دارید، به‌جای نگرانی درباره انتخاب گذشته، بر مراقبت فعلی و ارتباط منظم با تیم درمان تمرکز کنید.

پشتوانه و محدودیت شواهد: دوام پروتز حاصل مجموعه‌ای از عوامل بیمار، جراحی، ایمپلنت و مراقبت است؛ آمار جمعیتی نمی‌تواند نتیجه فردی را قطعی پیش‌بینی کند. [۱]، [۲]